Het braaf meisje

Ik voel me nog zitten in die klas.

Donkerblauw uniform, lichtblauw hemd. Zestien jaar. Mijn titularis, een vrouw in haar dertig waar ik veel respect voor had, stelde een vraag aan de klas. Wat zou je graag aan jezelf veranderen? Wat zou je anders willen doen?

Ik voelde het antwoord nog voor ik erover kon nadenken. Mijn hand ging omhoog. En toen ze mij het woord gaf, zei ik het vol overtuiging.

Ik wil zo graag minder het braaf meisje zijn.

Nu, meer dan dertig jaar later, krijg ik nog tranen in mijn ogen als ik dit schrijf.

Het is iets wat ik al jaren meedraag, maar wat zo moeilijk is om te leven.

Mijn zestienjarige ik wist het al. Mijn zesentwintigjarige ook. Mijn zesendertigjarige ook. Maar het was de zesenveertigjarige die volledig stop zei.

Ik ging door de overgang, de donkerte, de stilte. Alles wat ik had opgebouwd vanuit die brave versie van mezelf, stortte in. En het deed pijn. En het was nodig.

Want pas toen ik niet meer kon vasthouden, begon ik te voelen wat eronder lag.

Sedna

Deze week zag ik een video over Sedna. Een Inuit-mythe die ik niet kende, maar die binnenkwam alsof mijn lijf haar al wél kende.

Sedna was een jonge vrouw die weigerde te doen wat van haar verwacht werd. Ze werd door haar vader in zee gegooid. En toen ze zich vastklampte aan de boot, aan het vertrouwde, het veilige, het oude, kapte hij haar vingers af.

Ze laat niet gewoon los. Het wordt haar afgenomen.

En dan zinkt ze. Naar de diepte. Naar het donker.

Maar daar, op de bodem van de oceaan, gebeurt iets. Haar vingers transformeren in zeehonden, walvissen, walrussen. Alles wat haar vasthield aan het oude, wordt nieuw leven. En Sedna wordt de godin van de zee.

Ik las het en ik voelde het in mijn hele lichaam.

Dit is wat ik herken. Niet als les, maar als pad.

Het braaf meisje dat krampachtig vasthoudt aan de boot. Aan de verwachtingen, de structuren, de rollen die haar werden aangeleerd. Productief zijn. Beschikbaar zijn. Lief zijn. Niet te veel ruimte innemen.

En dan het moment dat het losgelaten wordt. Soms kies je het zelf. Vaak kiest het jou. Jouw lichaam, jouw vermoeidheid, jouw woede, jouw tranen die niet meer stoppen.

Het verdrinken voelt als falen. Maar het is transformatie.

Ik ben niet klaar met dit verhaal. Ik begin er pas aan. Sedna is nieuw voor mij en ik zit volop in de transformatie. Maar wat ik nu al weet, is dat het resoneert op een plek die dieper zit dan mijn hoofd.

De zee komt overal terug in mijn leven. De golf in mijn logo. De rust die ik voel als ik aan het water sta. Het ritme van de getijden als metafoor voor hoe ik werk en leef.

Misschien is dat geen toeval. Misschien is het herinnering.

De wilde vrouw

Ik geef nu die wilde, wijze vrouw in mij de toestemming om naar voren te komen. Geaard, met stevige benen en een open hart. Helemaal in mijn bekken gezakt, zonder de connectie met het grotere te verliezen.

Sommige dagen lukt dat al beter dan andere.

Maar het braaf meisje, dat hoeft niet meer te sturen. Ze mag er zijn. Ze hoeft alleen niet meer de baas te zijn.

Voel jij het ook? Die roep van de wilde, natuurlijke vrouwelijke kracht in jou?

Ik ben benieuwd.

Er was een ochtend dat ik mijn benen uit bed zwaaide en mijn lichaam gewoon stopte.

Nek vast. Volledig verkrampt, van binnen en van buiten. Ik kon mijn schoenen amper aandoen. Met de auto rijden lukte niet, dus liep ik naar de huisarts. Terwijl mijn hoofd nog steeds dat ene verslag wou afmaken.

Ze noemen dat een burn-out. Maar dat woord dekt het niet.

Ik was gepassioneerd. Ik wou zo graag dingen oplossen, verbeteren, in orde maken. Ik wou alles dragen. Alles bijeenhouden. Alsof het mijn verantwoordelijkheid was dat het weer zou kloppen. Ik had alle deuren geopend, alles geprobeerd om bij te dragen, om de organisatie waarvoor ik werkte weer op koers te krijgen. We probeerden echt te kijken naar wat er misliep. Maar er was alleen conflict, geen verbinding. En alles viel uit elkaar.

Ik voelde me ongehoord. Ongezien. Verbitterd. Op het einde van mijn kracht.

En dan sta je daar. Helemaal door elkaar geschud. En dat besef, ook al wil ik het nog niet helemaal toegeven: ik ga niet meer terug. Ik kan niet meer terug. Ik heb er al mijn lessen geleerd.

Maar hoe vind je rust als je al jaren de gaspedaal hebt ingedrukt en de rem niet weet zitten? Dat gaat niet vanzelf. Je lichaam moet opnieuw leren dat het veilig is. Dat het mag stoppen.

Je wereld wordt klein. Heel klein.

Langzaam leer je vertragen. Langzaam laat je je lichaam weer voelen. Eerst alleen wat er pijn doet. Dan, heel voorzichtig, wat er goed voelt. Stilte. Een manier van leven die niet trekt en duwt, maar ademt.

Ik denk dat veel vrouwen dit punt kennen. Niet per se zo zichtbaar. Maar die uitputting van meegaan in een ritme dat nooit van ons was.

Ik noem het nu soms het cadeau van een burn-out. En elke keer dat ik dat zeg, schuurt dat een beetje. Want het was niet mooi. Maar het was wel echt. En het was van mij.

Dat is wat ik meedraag in mijn werk. Niet als iets dat opgelost is. Maar als iets dat nog altijd beweegt.

Als dit ergens iets raakt, dan weet je dat zelf wel.

Sophie